خانه » فرهنگ و هنر » فیلم ویلایی ها؛ بخش ناگفته ی جنگ

فیلم ویلایی ها؛ بخش ناگفته ی جنگ

فیلم ویلایی ها؛ بخش ناگفته ی جنگ: در این بخش از «اولی ها» با شما دوستداران سینما همراه هستیم و فیلم «ویلایی ها» را معرفی و نقد خواهیم کرد. «ویلایی ها» اولین فیلم بلند سینمایی منیر قیدی است و در زمان اکران در جشنواره بسیار مورد استقبال منتقدان قرار گرفت.

ویلایی‌ها اولین فیلم منیر قیدی در ژانر جنگ تولید شده و به داستان‌های زنانی می‌پردازد که پشت جبهه‌ها اقامت کرده‌اند تا هم به رزمندگان خدمت کنند و هم نزدیک شوهران، پسران یا برادران‌شان باشند.

خلاصه داستان: ویلایی‌ها قصه خانواده‌های فرمانده‌هان سپاه و ارتش در سال ۱۳۶۵ است. عزیز زن ۵۰ ساله‌ای است که همراه نوه‌هایش وارد مجموعه ویلاها می‌شود. الیاس نیز راننده بسیجی است که هر وقت وارد مجموعه می‌شود همه نگران این می‌شوند که شاید خبر شهادت یکی از فرمانده‌هان را بدهد. پس از مدتی سیما که عروس عزیز است از تهران می‌آید تا بچه‌های خود را به خارج از کشور ببرد…  

عوامل فیلم: نویسنده و کارگردان: منیر قیدی/ بازیگران: طناز طباطبایی، ثریا قاسمی، پریناز ایزدیار، آناهیتا افشار، صابر ابر، علی شادمان و…/ تهیه کننده: سعید ملکان/ مدیر فیلمبرداری: علی قاضی/ تدوین: بهرام دهقانی/ موسیقی: ستار اورکی.

صحبت‌های عوامل فیلم:

ثریا قاسمی: از سعید ملکان به عنوان تهیه کننده این فیلم تشکر می‌کنم. این فیلم در شرایط سخت ساخته شد. این فیلم لحظاتی از انتظار زنان در جهان است که به ظلم جنگ افروزان می‌سوزند.این فیلم هیچ شوی تبلیغاتی نداشت و حکایت زیبایی را که دیده بودیم به نمایش گذاشتیم. اگر این فیلم افتخاری بود به اندیمشکی‌ها و دزفولی‌ها تقدیم می‌کنم. از آنها و از خدمات و محبتی که در گرمای سخت به ما داشتند، تشکر می‌کنم و خوشحالم که در کنار جوانان توانستم گوشه‌ای از کار را بگیرم.

طناز طباطبایی: وقتی منیر قیدی ۱۰سال پای ایده ایستاد، از قبول نقش خودم مطمئن‌تر شدم و فکر می‌کنم که جای همه ما در فیلم درست بود. ما فکر نمی‌کردیم که این اتفاق خوب برای فیلم ‌بیفتد. از سعید ملکان و منیر قیدی تشکر می‌کنم که باعث شدند یکی از متفاوت‌ترین کارهایم را انجام دهم. خوشحالم که در این فیلم بودم.

پریناز ایزدیار: بازی در «ویلایی‌ها» کار سختی بود. فیلمنامه بسیار درخشان بود و این فیلم برای من تجربه‌ای دوست داشتنی بود. من و تمام بازیگران باید از میان فیلمنامه‌هایی که پیشنهاد می‌شود، انتخاب درستی داشته باشیم. سعی کردم که به تکرار در نقش نیفتم. به نظر من به ویژه در «ویلایی‌ها»، تکراری در ایفای نقش‌ها وجود ندارد.

آنچه منتقدان گفتند:

سلام سینما: ویلایی ها فیلمی خوش ساخت و قابل احترام در نکوهش جنگ می‌باشد که ممکن است مخاطب را به حال و هوای آن روزها ببرد اما نمی‌تواند تاثیری عمیق بر مخاطب بگذارد هر چند در بحبوحه‌ی فیلم‌های سراپا تلخ و تکراری آپارتمانی، دیدن چنین اثری با فضای جدید غنیمت محسوب می‌شود.

سایت سینما سینما: مهم‌ترین برگ برنده ویلایی‌ها موقعیت مرکزی روایت آن است. موقعیتی بکر یعنی زندگی سرشار از اضطراب خانواده‌های فرماندهان جنگ که کمتر در سینمای جنگ ایران به آن پرداخت شده و نشان از پتانسیل معنازایی و معناآفرینی نامحدود این سینما دارد. در واقع منیر قیدی نشان می‌دهد که می‌توان با انتخاب ایده‌ای که حتی روی کاغذ هم جذاب و تازه به نظر می‌رسد، مخاطب خسته از فیلم‌های کلیشه‌ای در ژانر دفاع مقدس را با ابعاد پنهان حال و هوای جنگ آشنا کرد.

اندیشه در قاب: من هم مانند عروس پیرزن از این موقعیت گیج شده‌ام. عروس پیرزن هم تا اواخر داستان منطق بودن در این مکان ناامن را نمی‌داند و حتی مفهوم عشق به شوهر هم نمی‌تواند او را قانع کند. او مادر است و به درستی می‌داند هیچ عشق زمینی نمی‌تواند یک مادر را مجاب کند تا فرزندانش را در تیررس بمب و گلوله قرار دهد. چیز دیگری باید در کار باشد اما آن چیز دیگر چیست؟ این گمشده داستان ویلایی‌هاست.

نظر کاربران چیست:

علی مرآت کاربر سایت سینما تیکت: یه فیلم اولی خوب با رعایت تمام نکات سینما من که از دیدن فیلم تو جشنواره لذت بردم بازی‌ها عالی بود میزانسن‌ها فوق‌العاده آدم رو می‌برد به حال و هوای روزهای جنگ و اینکه جنگ فقط تو خط مقدم جبهه نبوده و زنان ایران کمتر از مردان ما نجنگیدن.

فرزانه کاربر خبرگزاری مهر: فیلم به نظرم بیشتر شبیه تله فیلم بود. بازی‌ها رو دوست داشتم و بازی ثریا قاسمی واقعاً تاثیرگذار بود.

عاطفه کاربر سایت سلام سینما: من این فیلم رو دیدم، قشنگه به خصوص اینکه درباره زن‌های زمان جنگ گفته شده. دیدنش خالی از لطف نیست.   

حواشی:

منیر قیدی برای تولید فیلم‌اش ده سال انتظار کشید.

فیلم در نخسین روزهای جشنواره سی و پنجم اکران شد و مورد استقبال منتقدان قرار گرفت.

«ویلایی‌ها» اولین فیلمی است که برای رونمایی از پوستر مراسمی را برگزار کرد.

طناز طباطبایی یکی از بهترین بازی‌هایش را در این فیلم ارائه داده اما نامش حتی در بین کاندیداهای سیمرغ هم نبود.

منیر قیدی در مراسم اختتامیه حاضر نشد جایزه اش را دریافت کند چراکه معتقد بود در حق فیلمش اجحاف شده است.  

نظر من را بخواهید:

«ویلایی‌ها» شروعی نسبتاً خوب و درگیر کننده دارد و قصه پیرزن و نوه‌هایش و اختلاف نظرش با عروسش بر سر ماندن و رفتن از ویلاها تا جایی برای مخاطب جذاب به نظر می‌رسد و به این ترتیب فیلم تا بیست دقیقه به همراه داستانی که البته نیاز به پیش برنده دراماتیک دارد طی می‌شود اما از آن به بعد دست فیلمساز خالی می‌ماند و بزنگاهی که برای یک اثر درام ضروری تلقی می‌شود در فیلم وجود ندارد. زندگی این زنان روندی کاملاً روزمره و عادی دارد و هر از گاهی این سکون با بمباران و موشک باران عراقی‌ها دستخوش تغییر می‌شود . در واقع تنها بزنگاه دراماتیکی که کارگردان برای درام فیلم‌اش در نظر گرفته همین موشک باران‌ها و البته رسیدن خودروی‌های حاوی پیام شهادت یا مجروح شدن رزمندگان است.

تماشاگر به امید اینکه به جز خبر شهادت رزمندگان و روزمرگی‌های این زنان موقعیت داستانی جدیدی ایجاد شود فیلم را تا میانه‌های تماشا می‌کند ولی پس از آن باید با سکون رایج در فیلم و موقعیت‌های داستانی تکراری و داستانک‌های نه چندان جذابش سر کند. داستانک‌هایی مانند عشق برادر الیاس و دختری که جنوبی نیست و تا آخر فیلم هم مشخص نمی‌شود چرا در کمپ زنان ماندگار شده یا داستانک زنی باردار که مرتب برای رفتن به شهر بار و بنه می‌بنند و هر بار هم پشیمان می‌شود و… این داستانک‌ها شاید سرگرم کننده باشند و همانند پاساژهایی برای فیلم عمل کنند اما قادر به کشیدن بار داستانی یک اثر بلند سینمایی نیستند.

پاسخ بدهید

ایمیلتان منتشر نمیشودفیلدهای الزامی علامت دار شده اند *

*