خوش آمدید - امروز : جمعه ۳۰ تیر ۱۳۹۶
خانه » بیوگرافی » بزرگان و مشاهیر » بیوگرافی روح الله موسوی خمینی ( امام خمینی )
بیوگرافی روح الله موسوی خمینی ( امام خمینی )

بیوگرافی روح الله موسوی خمینی ( امام خمینی )

بیوگرافی روح الله موسوی خمینی ( امام خمینی ) زندگینامه رهبر بزرگ انقلاب امام خمینی ( ره )

بیوگرافی امام خمینی

تاريخ تولد، محل تولد، هنگام تولد:

۱ مهر ۱۲۸۱، ۲۰ جمادی‌الثانی ۱۳۲۰،۲۴ سپتامبر ۱۹۰۲ در خمین ایران بدنیا آمدند.

پدر: سید مصطفی خمینی

مادر: هاجر

برادر: مرتضی، نورالدین

خواهر: مولودآغا خانم و فاطمه

همسر:خدیجه ثقفی

فرزندان: پسران: مصطفی و احمد

دختران: زهرا، صدیقه و فریده

 

دوران زندگي امام خمینی :

فقیه، مرجع تقلید شیعه، نویسنده، شاعر و اولین رهبر ایران در نظام جمهوری اسلامی بود که انقلاب ۱۳۵۷ ایران را رهبری کرد و در پی به نتیجه رسیدن آن، نظام جمهوری اسلامی ایران را بنیان گذارد و تا پایان عمرش رهبر ایران ماند. پدر ایشان ، روحانی و مجتهد ساکن خمین بود. روح‌الله آخرین فرزند این خانواده بود. سید مصطفی در اسفند ۱۲۸۱ خورشیدی و در پنج‌ماهگی روح‌الله، در مسیر خمین به اراک مورد حمله قرار گرفت و با اصابت چند گلوله به ناحیه کتف و کمر کشته شد و جنازه وی به نجف منتقل و درآنجا دفن شد. علت کشته شدن پدر خمینی در هاله‌ای از ابهام می‌باشد. منابع طرفدار ، ایادی رضاشاه را عامل قتل پدرش می‌دانند. اما به نظر می‌رسد که این داستان صرفاً هدفی سیاسی داشته باشد زیرا رضا شاه بیست و دو سال بعد از کشته شدن پدر امام به پادشاهی رسید.امام خمینی توسط سه زن بزرگ شد. دایه او که خاور نام داشت، مادرش و عمه اش. مادر و عمه او در موج اپیدمی آنفولانزای اسپانیایی و وبا که در سال ۱۲۹۷ خورشیدی ایران را فرا گرفت درگذشتند. چیز زیادی از دوران کودکی او نمی‌دانیم. تنها اینکه بسیار شیطان و بازیگوش بودند. در خانواده‌ای به دنیا آمد که سابقه فعالیت‌های دینی و مذهبی در آن به قرن‌ها قبل برمی‌گشت. آن‌ها «سید موسوی» بودند، به این معنی که نسب‌شان به محمد (پیامبر اسلام )و از طریق دختر او فاطمه و نیز به امام موسی کاظم ( هفتمین امام شیعیان ) برمی‌گشت.

 

خاندان امام:

خاندان امام خمینی ابتدا ساکن شهر نیشابور بودند، اما در اواسط قرن یازدهم هجری برای ترویج مذهب و نیز راهنمایی امور دینی جامعهٔ بزرگ شیعیان هند، راهی شمال این کشور و شهر لکنو واقع در ناحیهٔ اوده شدند. در این منطقه قوانین اسلام و شیعهٔ دوازده‌امامی که از زمان صفویان دین و مذهب رسمی ایران به حساب می‌آمد، برقرار بود. در آنجا، آن‌ها ساکن شهر کوچکی به نام کینتور شده و آغاز به رسیدگی به امور دینی شیعیان آن ناحیه کردند. مشهورترین عضو این خاندان میرحامد حسین موسوی، نویسندهٔ کتاب عبقاتالانوار فی مناقب الائمةالاطهار بود. ایشان تحصیلات مقدماتی خود را در مکتب محلی و سپس مدرسه‌ای در خمین گذراند سپس در سال ۱۲۹۹ خورشیدی، برای تکمیل تحصیلات خود راهی اراک شدند.او در آن‌جا وارد مدرسهٔ سپهدار شد.

 

مهاجرت امام به قم:

در آن سال‌ها اراک به دلیل حضورآیت‌الله عبدالکریم حائری یزدی به مرکز مهمی برای یادگیری علوم دینی تبدیل شده بود.یکسال بعد بدنبال مهاجرت آیت‌الله حائری به حوزه علمیه قم، خمینی نیز راهی این شهر شد. بعد از گذراندن دورهٔ سطح، در درس خارج فقه و اصول عبدالکریم حائری یزدی شرکت کرد و پس از درگذشت حائری با آمدن آیت الله بروجردی به قم، در درس خارج او حضور پیدا کرد. در قم فلسفه را از میرزا علی اکبر حکیم یزدی و محمدرضا نجفی اصفهانی آموخت و نزد ابوالحسن رفیعی قزوینی علاوه بر فلسفه، ریاضیات و هیئت را نیز فراگرفت. در عرفان ابتدا از میرزا جواد ملکی تبریزی و سپس میرزا محمدعلی شاه‌آبادی بهره برد. در سال ۱۳۰۸ هجری خورشیدی با دختر میرزا محمد ثقفی تهرانی ازدواج کرد.

 

ازدواج امام خمینی (ره) :

برخلاف سنت رایج چند همسری و متعه در بین روحانیان آن زمان، ایشان هیچگاه همسر دیگری و متعه اختیار نکرد و برخلاف رسم آن زمان در امور منزل به همسرش کمک می‌کرد. حاصل این ازدواج، دو پسر و سه دختر بود. زمانی که شاه‌آبادی در ۱۳۱۵ ٬ قم را به قصد تهران ترک کرد، خمینی جوان را جانشین خود در تدریس اخلاق کرد.

 

تدریس:

کلاس‌های او علاوه برآن، جایی برای طرح نگرانی‌ها و دغدغه‌های مربوط به آن دوره نیز بود. حکومت پهلوی دستور داد که کلاس‌های درس او ازمدرسهٔ فیضیه به مدرسهٔ کوچکی بنام مدرسه ملاصادق، منتقل شود. اما با سقوط رضاشاه در سال ۱۳۲۰، کلاس‌های درس دوباره به مکان قبلی خود بازگشت و با همان محبوبیت از سر گرفته شد. در حین تدریس اخلاق به جمع کثیری از مستمعین، امام خمینی شروع به تدریس فلسفه، به گروهی از طلبه‌های جوان کرد که در بین آن‌ها نام مرتضی مطهری و حسینعلی منتظری نیز دیده می‌شد که این طلاب بعدها از یاران او در نهضت بودند. وی در سال ۱۳۲۵، تدریس خارج فقه را با استفاده از کتاب «کفایة الاصول» آغاز کرد. در دههٔ ۱۳۱۰ به هیچ فعالیت سیاسی آشکاری دست نزد. با این‌که او با معدود علمایی که به‌صورت آشکار به اقدامات رضاشاه اعتراض می‌کردند، همدردی داشت اما هیچگاه آشکارا وارد صحنه اجتماعی نشد. در زمان ریاست بروجردی بر حوزه، بیشتر بر تدریس و آموزش متمرکز بود تا هرگونه فعالیت سیاسی. در آن زمان، اصول و خارج فقه را آموزش می‌داد، شاگردانی را به دور خود جمع کرده‌بود که بعدها در فعالیت‌های سیاسی او که در پایان منجر به سقوط حکومت پهلوی شد، تبدیل به یاران اصلی او شدند. جز مرتضی مطهری و حسینعلی منتظری، جوانانی مانند محمدجواد باهنر و اکبر هاشمی رفسنجانی نیز از آن جمله بودند. اولین حضور ایشان در سطح اجتماع چند سال بعد از شروع سلطنت محمد رضا پهلوی و در اوایل دهه چهل زندگی او بود.

 

کتاب کشف‌الاسرار:

در سال ۱۹۴۴ امام خمینی بطور ناشناس کتاب کشف‌الاسرار را بدون امضایی، بر ضد کسانی نوشت که اصلاحات در شیعه را تبلیغ می‌نمودند. این کتاب از طرف روحانیت شیعه نوشته شد که با طرح ایده‌های اصلاحی به چالش کشیده شده بود. خمینی در این کتاب به کسانی ماند علی اکبر حکیم زاده روزنامه نگار، روحانی اصلاح طلب ،رضا قلی شریعت سنگلجی و همچنین به کسانی مانند کسروی حمله نمود. این کتاب نشان دهنده موضع سنتی و سخت خمینی در برابر چالشگران روحانیت شیعه و همچنین مدرنیسم است. او در این کتاب حملات اصلاح طلبان را جزئی از نقشه امپریالیسم برای نابودی شیعه می‌دانست. روحیهٔ مبارزه‌طلبی و عدم تمرد امام خمینی، الهام‌بخش اولین اثر منتشرشده توسط او، یعنی کشف‌الاسرار (تهران، ۱۳۲۴ هجری شمسی) بود. امام خمینی در این کتاب پیشنهادهایی اصلاحی به پهلوی البته با لحن تند داد.

 

ریاست حوزه:

پس از مرگ بروجردی (۱۳۴۰) او به‌عنوان یکی از جانشین‌های بروجردی برای ریاست حوزه مطرح بود. گفته می‌شود تا آن زمان کوچک‌ترین تلاشی برای مرجعیت خود انجام نداده بود. در دی‌ماه ۱۳۴۱ طرحی جدید توسط شاه با عنوان «انقلاب سفید» یا «انقلاب شاه و میهن» با اصولی شش‌گانه اعلام شد. معروف‌ترین بند این اصول شش‌گانهٔ انقلاب سفید، الغای رژیم ارباب و رعیتی بود. شاه در دی‌ماه ۱۳۴۱ اصول شش‌گانهٔ اصلاحات خود را اعلام کرد و از مردم درخواست کرد که به پای صندوق‌ها آمده و به‌آن رأی بدهند.

 

تحریم رفراندوم:

امام خمینی این اصلاحات را بیش از هر چیز به سود شاه و سلطنت او و زمینه ای برای نفوذ بیشتر آمریکا و اسرائیل به ایران می‌دانست. بنابراین در نشست علمای قم، خواهان تحریم رفراندوم شد. شاه وارد قم شد تا نظر موافق علمای دین در مورد برنامه‌های خود را بگیرد. سرانجام این رفراندوم انجام شد و رسانه‌های دولتی خبر از تصویب آن با اکثریت آراء دادند.

 

مبارزه منفی:

بدنبال آن امام خمینی، مردم ایران را به مبارزه منفی علیه حکومت فراخواند و شاه را به تمکین در برابر اسلام و علماء. شاه نیز در ۲۳ اسفند آن سال در سخنانی تند، کسانی را که رفراندوم را تحریم کرده‌بودند به سرکوب و شدت عمل تهدید کرد. متقابلاً امام خمینی، طی بیانیه‌ای نوروز سال جدید، یعنی ۱۳۴۲ را عزای عمومی اعلام کرد.او در این بیانیه از انقلاب سفید شاه به «انقلاب سیاه» تعبیر کرد و آن‌را همسو با اهداف آمریکا و اسرائیل دانست.

 

دوازدهم فروردین سال ۱۳۴۲:

روز دوازدهم فروردین سال ۱۳۴۲، مصادف با ۲۵ شوال ۱۳۸۳ هجری قمری، سالگرد شهادت امام جعفر صادق و مطابق معمول، مجالس بسیاری به همین مناسبت در قم برگزار شده‌بود.منزل امام خمینی در محلهٔ «یخچال قاضی» نیز مملو از عزاداران بود، شماری از ماموران مخفی با لباس شخصی نیز در جمعیت درصدد راه‌اندازی اغتشاش و هیاهو در مجلس بودند.ایشان، متوجه حضور مشکوک آنها شد. و از طریق یکی از روحانیان هشدار داد که برای سخنرانی در حرم فاطمه معصومه حاضر خواهد شد. اینکار موجب دفع اهداف اغتشاش گرانه ماموران شد.

 

مدرسهٔ فیضیه:

عصر همان روز به دعوت آیت‌الله گلپایگانی، مجلسی در مدرسهٔ فیضیه برگزار شد. ماموران مذکور در اواسط سخنرانی، وارد شدند و طلاب را مورد حمله قرار دادند. زد و خورد بین طلاب و مامورین مخفی شدت گرفت. در این هنگام، نیروهای مسلح وارد درگیری شدند و گروه بسیاری از طلاب را زخمی و مجروح کردند. در زمان حمله به فیضیه، امام خمینی برای حضور در مدرسه به راه افتاد، اما حاضران او را از این تصمیم منصرف کردند.امام خمینی همانجا در یک سخنرانی از شخص شاه به‌عنوان عامل اصلی جنایت و هم پیمان با آمریکا و اسرائیل یاد می‌کند و از سکوت علمای قم و نجف و دیگر کشورهای اسلامی گلایه می‌کند و می‌گوید:«امروز سکوت، همراهی با دستگاه جبار است.»

 

بیانیه امام خمینی :

‌ روز بعد، امام خمینی بیانیه‌ای را با عنوان «شاه‌دوستی یعنی غارتگری»منتشر کرد که در تاریخ انقلاب جایگاه ویژه‌ای دارد. در این اعلامیه، او به محاکمهٔ حکومت شاه پرداخت و «تقیه» را در آن شرایط حرام دانست. در فاصلهٔ میان حادثهٔ مدرسهٔ فیضیه و آغاز ماه محرم، یعنی ۲ فروردین تا ۴ خرداد ۱۳۴۲، مبارزات ایشان در قالب صدور اعلامیه‌های متعدد بود. اما با آغاز ماه محرم، اعتراضات رفته‌رفته به یک قیام تبدیل شد.او در عصر ۱۳ خرداد ۴۲ در مدرسهٔ فیضیه سخنرانی کرد، پس از بیان وقایع کربلا، حملهٔ ماموران حکومت به فیضیه را محکوم کرد و آن حادثه را به تحریک اسرائیل دانست و حکومت شاه را نیز دست‌نشاندهٔ اسرائیل خواند.

 

دستگیری امام خمینی:

ساعت ۳ بامداد ۱۵ خرداد، چند مامور در تاریکی شب و پس از محاصرهٔ بیت خمینی، به درون خانه ریختند و او را ، دستگیر کرده و ابتدا به بازداشتگاه باشگاه افسران و س‍پس غروب روز بعد، به زندان قصر واقع در تهران بردند. بعد از انتقال وی به تهران، خبر دستگیری او ابتدا در قم و سپس در شهرهای دیگر به سرعت پیچید و واکنش‌هایی را به‌دنبال داشت.

 

قیام های مردم:

مردم در تهران، قم، شیراز، مشهد و ورامین به خیابان‌ها ریختند و شعارهایی نظیر «یا مرگ یا خمینی» سردادند. این قیام‌ها توسط نیروهای امنیتی سرکوب شد. تظاهرات تا دو روز بعد از ۱۵ خرداد نیز ادامه یافت و ۳۲ نفر در این تظاهرات کشته شدند. قیام ۱۵ خرداد یکی از مهم‌ترین حوادث سال‌های منتهی به انقلاب اسلامی محسوب می‌شد و موجب شد که بسیاری از علما سکوت خود را بشکنند و به نهضت خمینی بپیوندند. این‌طور به نظر می‌رسید که حکومت تصمیم داشت او را پس از محاکمه اعدام کند.

 

مرجعیت امام خمینی:

تا این‌که اعلامیه‌ای به امضای علما و مراجع و به ابتکار حسینعلی منتظری و امضای مهاجرین تهیه و منتشر شده‌بود، به صراحت مرجعیت امام خمینی را تایید کرده و بعد از بیان شمول قانون مراجع و مصونیت ایشان از حکم اعدام، خواهان آزادی او شده‌بود. سرانجام پس از اعتراضات زیاد، با اسکان در منزل یکی از متدینین در تهران از زندان آزاد شد. و صبح روز ۱۹ فروردین ۱۳۴۳، بدون اطلاع قبلی و پس از دو ماه زندان و مراقبت به قم برگردانده‌شد.

 

کاپیتولاسیون:

در همین راستا، کابینهٔ علم لایحه‌ای را به مجلس سنا برد که در اصطلاحات سیاسی به آن کاپیتولاسیون می‌گویند. این قانون که برای تمام مستشاران نظامی، مصونیت قضایی و سیاسی در حوزه خدمت نظامی ایجاد می‌کرد، در تاریخ ۱۴ مهر ۱۳۴۳ در مجلس شورای ملی به تصویب رسید.

 

تبعید امام خمینی ( ره ) :

مجلهٔ داخلی مجلس شورا، پس از گذشت چند روز از تصویب لایحه به دست امام خمینی رسید و او متن کامل سخنرانی‌ها و گفتگوهایی که میان نمایندگان مجلس و رئیس دولت ردوبدل شده‌بود را مطالعه کرد. تصمیم گرفت در ۴ آبان ۴۳، که آن سال مصادف با سال‌روز میلاد فاطمه (س) دختر پیامبر اسلام نیز بود، برای مردم سخنرانی کرده و دربارهٔ لایحهٔ کاپیتولاسیون با آن‌ها صحبت کند. شاه این‌بار تصمیم گرفت او را به خارج از کشور تبعید کند. سحرگاه روز سیزده آبان گروهی مامور اعزامی از تهران وی را دستگیر و مستقیماً راهی فرودگاه مهرآباد کردند. در آن‌جا با یک فروند هواپیمای نظامی، به آنکارا انتقال داده‌شد.پس از تبعید ایشان موجی از اعتراض‌ها در قالب تظاهرات در تهران، تعطیلی طولانی‌مدت درس حوزه‌ها و ارسال طومارها و نامه‌ها به سازمان‌های بین‌المللی و مراجع تقلید به‌راه افتاد. تحریکات امام خمینی ضد نظام حاکم بر ایران سرانجام به تبعید او منجر شد. او ابتدا برای چند ماه در ترکیه بسر برد و سپس از آنجا به نجف رفت. در آنجا برای مدت چهارده سال به تدریس پرداخت و به آرامی نیروهایش را ساماندهی می‌کرد.

 

اقامت امام درنجف:

سلسله سخنرانی‌هایی که در پایان دهه شصت میلادی انجام داد را می‌توان مبانی جمهوری اسلامی دانست. دوران اقامت او در نجف بعد از اعتراضاتی که بدنبال چاپ مقاله‌ای در روزنامه اطلاعات علیه او پایان یافت. در آن زمان صدام حسین تصمیم گرفت که خمینی را از عراق اخراج کند. پس از اخراج از عراق به فرانسه رفت. در ایران بتدریج شخصیت‌ها و چهره‌های بسیاری در کنار احزاب و گروه‌های مختلف، تبعیت خود را نسبت به خمینی اعلام می‌کردند.

 

هیأت موتلفهٔ اسلامی:

مدتی بعد از تبعید او، گروهی به نام هیأت موتلفهٔ اسلامی شکل گرفت که هستهٔ اصلی آن در تهران بود. در اویل دهه پنجاه شمسی امام خمینی توانست حامیانی در میان روشنفکران سکولار بیابد. جلال آل احمد و علی شریعتی از مهمترین افرادی بودند که با نوشته‌ها و سخنرانی هایشان زمینه را برای پذیرش داخلی ایشان بعنوان رهبر جنبش دمکراتیک ضد شاه هموار نمودند. تبعید امام به فرانسه با نظر مساعد شاه انجام شد. شاه چنین می‌پنداشت که ژورنالیسم شفاف غرب به روشن شدن مواضع امام خمینی و به حاشیه رانده شدن او منجر می‌شود. به نوشته عباس میلانی محاسبات شاه در این مورد اشتباه از کار درآمد. امام خمینی در پاریس ردای یک لیبرال پوشید.

 

بازگشت امام به ایران:

او اعلام کرد که در بازگشت به ایران به قم خواهد رفت و نقشی در قدرت نخواهد داشت و اعلام کرد که تنها قصد دارد در قم در کسوت یک روحانی به امور معنوی مقلدان خود بپردازد. با وجود توصیه مشاورانش در پاریس از هرگونه مصالحه با شاه خوداری نمود و جز به سقوط شاه رضایت نداد. این امر در کوتاه زمانی صورت پذیرفت. بعد از رفتن شاه، خمینی به مانند قهرمانی به ایران بازگشت. چند روز بعد و در زمانی که ارتش شاه اعلام بی طرفی نمود او به این هدف خود دست یافت. امام در طول دوران تبعید با ارسال نوارهای سخنرانی به رهبری فکری انقلاب می‌پرداخت و سرانجام پس از ۱۴ سال در ۱۲ بهمن ۱۳۵۷ از فرانسه به ایران بازگشت.

 

پیروزی انقلاب اسلامی ایران:

ده روز بعد به دنبال شکست گارد شاهنشاهی، آخرین سنگر مقاومت نیروهای شاهنشاهی شکسته شد و انقلاب ایران به طور رسمی پیروز گردید و او به عنوان رهبر این انقلاب زمام امور را در دست گرفت. این ده روز، دههٔ فجر نامیده می‌شود و هر ساله جشنهای دولتی در این ایام برگزار می‌شود. پس از انقلاب رفراندمی برای تعیین نوع حکومت برگزار گردید. این رفراندم اولین مورد رویارویی بین خمینی و سایر نیروهای انقلابی بود. چهره‌های لیبرال‌تر روحانیون مانندطالقانی و شریعتمداری به همراه گروه‌هایی مانند جبهه ملی و بازرگان موافق وجود چندین گزینه انتخابی برای رفراندم بودند. اما سرانجام به فرمان امام خمینی مردم تنها می‌توانستند بین گزینه جمهوری اسلامی در مقابل نظام سلطنتی انتخاب کنند. با وجود آنکه آزادی بیان یکی از محورهای اعتراضات زمان انقلاب بود، بزودی معلوم شد که این آزادی بیان شامل انتقاد از نظام نمی‌شود.

 

رئیس جمهوری بنی صدر:

پس از بازرگان، بنی صدر که از حلقه نزدیکان او در پاریس بود به ریاست جمهوری رسید. هر چند امام خمینی در ابتدا حامی بنی صدر بود به مرور حمایت به انتقاد تبدیل شد و سرانجام بنی صدر از ریاست جمهوری خلع شد.

 

آتش بس جنگ ایران وعراق:

تنها زمانی که ورق جنگ در سال آخر آن برگشت و نیروی‌های آمریکایی هواپیمای مسافربری ایران را سرنگون کردند به تعبیر خود «جام زهر» را نوشید و آتش‌بس را پذیرفت. در این زمان دیگر آرزوی وی برای سرنگونی صدام دست نیافتنی بود. هرچند در ابتدا قطع نامه ۵۹۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد مبنی بر آتش بس بین ایران و عراق را رد کرده بود، در اواسط تیر ماه سال ۱۳۶۷ که علی اکبر رفسنجانی که به تازگی جای علی خامنه‌ای را به عنوان فرمانده جنگ گرفته بود، امام خمینی را راضی نمود که امیدی به ادامه این جنگ نیست و امام خمینی سرانجام با پذیرش قطع نامه موافقت نمود.

 

بیماری امام:

سید روح‌الله خمینی بدنبال بروز مشکل دستگاه گوارش در ۲۸ اردیبهشت ۱۳۶۸ از روز ۲ خرداد تحت عمل پزشکی قرار گرفت. بدنبال مشکل اساسی که در ساعت سه بعد ظهر ۱۳ خرداد در روند بیماری وی بوجود آمده بود درگذشت.

 

اولین شعر امام خمینی :

چند روز پس از درگذشت وی اولین شعر او که غزلی با مضامین عرفانی بود، توسط فرزندش دراختیار نشریات قرار گرفت و بلافاصله بازتاب بین المللی یافت. این غزل توسط ویلیام چیتیک به انگلیسی ترجمه و در هفته نامه سیاسی هنری نیو ریپابلیک منتشر شد.شائول بخاش در روزنامه نیویورک تایمز آنرا ستود و بسیار برجسته و قابل توجه دانست.

 

مسئوليت ها و مقام ها:

مرجع تقلید

رهبر جمهوری اسلامی

 

آثار امام خمینی ( ره ) :

شرح دعای سحر

شرح حدیث رأس الجالوت

حاشیه امام بر شرح حدیث رأس الجالوت

التعلیقه علی الفوائد الرضویه

شرح حدیث جنود عقل و جهل

مصباح الهدایة الی الخلافة و الولایة

تعلیقات علی شرح فصوص الحکم و مصباح الانس

شرح چهل حدیث (اربعین حدیث)

سرالصلوة

آداب نماز (آداب الصلوة)

رساله لقاءالله

حاشیه بر اسفار

کشف الاسرار

انوار الهدایه فی التعلیقه علی الکفایه ۲ جلد

بدایع الدرر فی قاعده نفی الضرر

الرسائل العشره

رساله الاستصحاب

رساله فی التعادل و التراجیح

رساله الاجتهاد و التقلید

مناهج الوصول الی علم الاصول ۲ جلدی

رساله فی الطلب و الاراده

رساله فی التقیه

رساله فی قاعده من ملک

رسالة فی تعیین الفجر فی اللیالی المقمره

کتاب الطهارة – ۴ جلد

تعلیقة علی العروة الوثقی

المکاسب المحرمه ۲ جلد

تعلیقه علی وسیلة النجاة

رساله نجاة العباد

حاشیه بر رساله ارث

تقریرات درس اصول آیة الله العظمی بروجردی

تحریر الوسیله ۲ جلد

ترجمه تحریر الوسیله ۴ جلد

ترجمه تحریر الوسیله ۴ جلد

کتاب البیع – ۵ جلد

حکومت اسلامی یا ولایت فقیه

کتاب الخلل فی الصلوة

جهاد اکبر یا مبارزه با نفس

رساله توضیح المسائل

مناسک حج «احکام مطابق با فتاوای حضرت امام خمینی»

تفسیر سوره حمد

استفتائات ۳ جلد

دیوان شعر امام

سبوی عشق

ره عشق

باده عشق

نقطه عطف

محرم راز

مقام رهبری در فقه اسلامی با استفاده از کتاب البیع

مسائل امر به معروف و نهی از منکر از تحریر الوسیله

مسئله قضاوت از کتاب تحریر الوسیله

جهاد نفس از کتاب اربعین حدیث

رابطه نیت و اخلاص از کتاب اربعین حدیث

صحیفه امام «مجموعه آثار امام خمینی» ۲۲ جلد

صحیفه نور

وصیتنامه

لمحات الاصول

کوثر ۳ جلد

منشور روحانیت

وعده دیدار

فریاد برائت

آوای توحید

 

تاريخ فوت، محل فوت، هنگام فوت، محل دفن:

وی در شامگاه شنبه، ساعت ۲۲ و ۲۰ دقیقه ۱۳ خرداد سال ۱۳۶۸خورشیدی، (۳ ژوئن ۱۹۸۹ میلادی) برابر با ۲۴ شوال ۱۴۰۹ قمری در ۸۷ سالگی درگذشت. مراسم تشییع وی در روز ۱۶ خرداد با حضور بیش از یک میلیون نفر برگزار شد و در همانروز در بهشت زهرای تهران دفن گردید. که امروزه محل آرامگاه وی می‌باشد.

 

سیتی تومب

 


1 ستاره2 ستاره3 ستاره4 ستاره5 ستاره اولین امتیاز را ثبت کنید
Loading...
اشتراک گذاری مطلب

تمام حقوق مادی , معنوی , مطالب برای سایت اولی ها محفوظ است
Facebook | Instagram | Pinterest | Google+ | Twitter